Początki Systemów Informacji Przestrzennej w Lasach Państwowych sięgają wczesnych lat dziewięćdziesiątych. W okresie tym szereg instytucji i firm zajmowało się tematyką map numerycznych ukierunkowanych na wykorzystanie w leśnictwie. Wśród nich należy wymienić: Biuro Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej (BULiGL), Katedra Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej Wydziału Leśnego SGGW, Instytut Geodezji i Kartografii, Instytut Badawczy Leśnictwa (IBL), Codima, ECOGIS i inni.
Duże zainteresowanie możliwością wykorzystania Systemów Informacji Przestrzennej w leśnictwie wykazywała Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych, która w latach 90-tych zleciła szereg tematów badawczych.
Doświadczenia zdobyte przy tworzeniu pierwszych map numerycznych dały podwaliny Zarządzeniu Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych nr 23 z 18 maja 1998 r. Dzięki niemu powstał pierwszy oficjalny dokument, który określił wstępne założenia dla wykonawców leśnej mapy numerycznej.
Uwieńczeniem wysiłków wielu osób w tworzeniu leśnego GIS było opracowanie Standardu Leśnej Mapy Numerycznej (SLMN), który został wprowadzony do stosowania w Lasach Państwowych Zarządzeniem Dyrektora Generalnego LP nr 74 z dnia 23 sierpnia 2001 r. Aktualnie obowiązującą wersję SLMN opublikowano Zarządzeniem nr 34 z 2005 r.
Co to jest mapa numeryczna?
Wkład BULiGL w powstanie SLMN
